Przybyliśmy na spotkanie bardzo wcześnie. Długo na nie czekaliśmy i nie mogliśmy się spóźnić. Zaraz za głównym wejściem, tuż za plecami, znajduje się mała, zaniedbana poczekalnia z kilkoma rzędami zniszczonych przez słońce krzeseł. Kręcił się tam mały tłumek ludzi, być może z tą samą misją co my. Dla niektórych to moment zmieniający życie. Widzę to po twarzach. Zniszczony, łuszczący się napis na oknie głosi „DOCUMENTACION”.

Po chwili w drzwiach pojawił się nieprawdopodobnie inteligentny policjant uzbrojony w broń i notatnik. Montana, która jest również naszą księgową, spotkała się tam z nami na wypadek, gdyby były jakieś problemy — robiła już takie rzeczy wcześniej. Przepchnęła się łokciami do faceta i praktycznie dźgnęła notatnik. „Aqui, aqui, oto nazwisko mojego klienta"... Następnie krzyknęła do Coco: „vamos!”. Powiedziałem: "Idź Coco, wygląda na to, że jesteś pierwszą w kolejce". Usiadłem na zniszczonym krześle, żeby cierpliwie czekać, ale zaledwie pięć minut później wyszły Coco i Montana.